nasza wiara

Święci patroni

Modlitwy do św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza (1873–1897), karmelitanka bosa z Lisieux we Francji, zmarła w wieku 24 lat na gruźlicę, została kanonizowana w 1925 roku i w 1997 roku ogłoszona doktorem Kościoła — najmłodszym w jego historii. Jej wspomnienie przypada 1 października. Poniżej litania do niej, jej własny Akt ofiarowania się Miłości Miłosiernej, tradycyjna modlitwa o „deszcz róż” oraz kolekta ze Mszy w dniu jej wspomnienia — pełne teksty z podaniem źródła, w większości z witryny Krakowskiej Prowincji Karmelitów Bosych.

Fotografia z 1895 roku: święta Teresa od Dzieciątka Jezus w habicie i welonie karmelitańskim, z pogodną twarzą zwróconą lekko w bok
Céline Martin (siostra świętej, karmelitanka), Archiwum Karmelu w Lisieux — domena publiczna

Litania do św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Litania wysławiająca drogę dziecięctwa duchowego świętej: po każdym wezwaniu „Święta Tereso…” odpowiada się „módl się za nami”, a modlitwa końcowa prosi, byśmy naśladowali jej pokorę i prostotę serca.

Kyrie, elejson, Chryste, elejson, Kyrie, elejson. Chryste, usłysz nas. Chryste wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba, Boże – zmiłuj się nad nami. Synu odkupicielu świata, Boże – zmiłuj się nad nami. Duchu Święty, Boże – zmiłuj się nad nami. Święta Trójco, jedyny Boże – zmiłuj się nad nami. Święta Maryjo – módl się za nami.

Święta Tereso od Dzieciątka Jezus Umiłowane dziecko Ojca Niebieskiego Oblubienico Jezusa Chrystusa Obdarzona mądrością Ducha Świętego Ikono tajemnicy Boga-Miłości Radosna ofiaro Miłości Miłosiernej Ukochana córko Najświętszej Maryi Panny Doktorze Kościoła Świętego Córko Karmelu wskazująca drogę do zbawienia Wierna córko św. Teresy od Jezusa Wierna uczennico św. Jana od Krzyża Patronko nie lękających się przystąpić do Boga Patronko wątpiących i zrozpaczonych Patronko misji i misjonarzy Patronko przystępujących do Pierwszej Komunii Świętej Opiekunko małych i pokornych Wzorze mądrości ewangelicznej Wzorze miłości bliźniego Wzorze miłości dążącej do prawdy Wzorze pokory, przyjmującej wszystko, jako dar Boga Wzorze dziecięcej ufności i zawierzenia Bogu Wzorze świętości dostępnej dla każdego Wzorze autentycznego życia duchowego Nauczycielko poznania Chrystusa Nauczycielko umiłowania Kościoła Nauczycielko modlitwy Mistrzyni wiary Mistrzyni drogi dziecięctwa duchowego Mistrzyni chrześcijańskiego życia

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, – przepuść nam Panie. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, – wysłuchaj nas Panie. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, – zmiłuj się nad nami.

Módlmy się: Panie, który rzekłeś: Jeśli się nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego, daj nam, prosimy, tak naśladować św. Teresę, dziewicę, w pokorze i prostocie serca, abyśmy otrzymali nagrodę wieczną. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen

Źródło: Krakowska Prowincja Karmelitów Bosych — Litania do Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus (karmel.pl) — https://www.karmel.pl/litania-do-swietej-teresy-od-dzieciatka-jezus/ — Tekst potwierdzony słowo w słowo na stronie Duszpasterstwa Dzieci i Powołań Terezjanek (duszpasterstwo.terezjanki.org, „Litanie do św. Teresy” — litania 1) i, poza wielkością liter i dodanym po pierwszym wezwaniu „módl się za nami”, na stronie klasztoru karmelitów bosych we Wrocławiu (wroclaw.karmelicibosi.pl, nowenna z 2023 roku). Istnieje inna, dłuższa litania („Litania do św. Teresy od Dzieciątka Jezus 2” na tej samej stronie Terezjanek i na modlitwa.izajasz.pl) — nie została użyta.

Akt ofiarowania się Miłości Miłosiernej

Własny tekst świętej: napisała go 9 czerwca 1895 roku, w uroczystość Trójcy Przenajświętszej, a 11 czerwca odczytała uroczyście w kaplicy Karmelu razem z siostrą Céline. To streszczenie jej duchowości — całkowite oddanie się Bożemu Miłosierdziu bez liczenia na własne zasługi.

O mój Boże! Trójco Błogosławiona, pragnę Cię Kochać i starać się, by Cię Kochano, pracować na chwałę świętego Kościoła ratując dusze, które przebywają na ziemi, i wybawiając te, które cierpią w czyśćcu. Pragnę wypełnić doskonale Twoją wolę i osiągnąć ten stopień chwały, który przygotowałeś mi w swym królestwie, jednym słowem, pragnę być Świętą; czuję jednak moją słabość i proszę Cię, o mój Boże, Ty sam bądź moją Świętością. Skoroś mnie aż tak umiłował, że dałeś mi swego jedynego Syna, by stał się moim Zbawicielem i Oblubieńcem, to nieskończone skarby Jego zasług i do mnie należą, ofiaruję je Tobie z radością błagając, abyś patrzył na mnie już tylko przez Oblicze Jezusa i przez Jego Serce gorejące Miłością.

Ofiaruję Ci także wszystkie zasługi Świętych (którzy są w Niebie i na ziemi), akty Miłości ich, jak również świętych Aniołów; wreszcie ofiaruję Ci, o Trójco Błogosławiona, Miłość oraz zasługi Najświetszej Panny, mej drogiej Matki, przez której ręce składam moją ofiarę, prosząc, by ją Tobie przedłożyła. Jej Boski Syn, mój Umiłowany Oblubieniec, powiedział nam za dni swego śmiertelnego życia: „O cokolwiek prosić będziecie Ojca mego w imię moje, da wam”. Jestem więc pewna, że spełnisz moje pragnienia, o mój Boże, że im więcej zamierzasz dać, tym więcej każesz pragnąć. Czuję w mym sercu niezmierzone pragnienia, toteż proszę z ufnością, byś pospieszył zabrać na własność moją duszę. Ach! nie mogę przyjmować Komunii świętej tak często, jak tego pragnę, ale czyż Ty, o Panie, nie jesteś Wszechmocnym? Pozostań we mnie jak w tabernakulum, nie oddalaj się nigdy od Twej małej hostii…

Chciałabym Cię pocieszyć za niewdzięczność występnych i błagam, odbierz mi wolność czynienia czegokolwiek wbrew Twemu upodobaniu. Jeżeli przez słabość kiedyś upadnę, niechże Twoje Boskie Wejrzenie natychmiast oczyści mą duszę, wyniszczając jej wszelkie niedoskonałości, jak ogień, który wszystko przemienia w siebie…

Dziękuję Ci, o mój Boże! za wszystkie łaski, jakimi mnie obdarzyłeś, a szczególnie za to, że mnie przeprowadziłeś przez próbę cierpienia. W dniu ostatecznym z radością będę patrzyła na Ciebie trzymającego berło Krzyża; skoro raczyłeś podzielić się ze mną tym drogocennym Krzyżem, ufam, że w Niebie będę podobna do Ciebie i na moim uwielbionym ciele ujrzę jaśniejące chwałą stygmaty Twej Męki…

Mam nadzieję, że po tym ziemskim wygnaniu pójdę radować się z Tobą w Ojczyźnie; nie chcę jednak zbierać zasług na Niebo, chcę pracować jedynie z Miłości ku Tobie, tylko w tym celu, by sprawiać Ci radość, pocieszać Twoje Najświętsze Serce i ratować dusze, które będą Cię kochać przez wieczność całą.

Pod wieczór życia stanę przed Tobą z pustymi rękoma, bo nie proszę Cię, Panie, byś liczył moje uczynki. Wszelka sprawiedliwość nasza jest skażona w Twych oczach. Pragnę więc przyodziać się Twoją własną Sprawiedliwością i jako dar Twojej Miłości otrzymać wieczne posiadanie Ciebie samego. Nie chcę więc innego Tronu ani innej Korony, jedynie tylko Ciebie samego, o mój Umiłowany!…

W Twoich oczach czas jest niczym, jeden dzień jest jak tysiąc lat, toteż w jednej chwili możesz przygotować mnie do stawienia się przed Tobą… Pragnąc, aby całe moje życie było aktem doskonałej Miłości, POŚWIĘCAM SIEBIE NA OFIARĘ CAŁOPALNĄ TWOJEJ MIŁOSIERNEJ MIŁOŚCI błagając, byś mnie wyniszczał nieustannie, przelewając w mą duszę strumienie nieskończonej czułości, ukryte w Tobie, bym w ten sposób, o mój Boże, stała się Męczennicą Twej Miłości!

Niechaj to Męczeństwo przygotuje mnie do stawienia się przed Tobą, a potem przyprawi mnie o śmierć, aby dusza moja mogła bezzwłocznie ulecieć w wieczyste objęcia Twej Miłosiernej Miłości… Pragnę, mój Umiłowany, za każdym uderzeniem serca niezliczone razy ponawiać tę ofiarę, aż rozproszą się cienie i będę mogła ponawiać wyznanie mej Miłości w Wiekuistym Twarzą w Twarz…!

Źródło: Krakowska Prowincja Karmelitów Bosych — Akt ofiarowania się Miłości Miłosiernej (karmel.pl) — https://www.karmel.pl/akt-ofiarowania-sie-milosci-milosiernej/ — Tekst potwierdzony słowo w słowo na stronie Wydawnictwa W drodze (wdrodze.pl). Karmel.pl ma literówkę „Najświetszej” (bez litery „s”) w drugim akapicie — zachowano jak w źródle. Portal Aleteia i strona karmel.pl (rozważania br. Tomasza Kozioła OCD) cytują te same zdania w innym szyku, jako rozważania na dziewięć dni nowenny — nie są odrębnym tekstem modlitwy, więc nie zostały tu dodane osobno.

Modlitwa o „deszcz róż”

Tradycyjna modlitwa nawiązująca do zapowiedzi świętej, że po śmierci będzie „spędzać swoje niebo, czyniąc dobro na ziemi” i spuszczać „deszcz róż” na tych, którzy ją wzywają — stąd zwyczaj proszenia ją o różę jako znak wysłuchanej modlitwy.

Ojcze Niebieski, który przez świętą Teresę od Dzieciątka Jezus raczyłeś przypomnieć światu miłość najlitościwszą, przepełniającą boskie Twe serce, i obudzić w nas dziecięcą ufność ku Tobie. Dzięki pokorne Ci składamy, żeś tak wielką chwałą nagrodził tę, która przez całe życie była wiernym Twym dzieckiem, i żeś Jej udzielił cudownej mocy pociągania wielkiej liczby dusz, które będą Cię chwalić przez wieczność całą.

O święta Mała Teresko, pamiętaj, żeś obiecała dobrze czynić na ziemi; spuść obficie Twój deszcz róż na tych, którzy Cię wzywają, i wyjednaj nam u Boga łaskę, której za przyczyną Twoją od Jego nieskończonej dobroci oczekujemy. Amen.

Źródło: Dolina Modlitwy — Modlitwa za wstawiennictwem św. Tereski z Lisieux (dolinamodlitwy.pl) — https://dolinamodlitwy.pl/modlitwa-za-wstawiennictwem-sw-tereski-z-lisieux/ — Tekst potwierdzony słowo w słowo na e-modlitwy.pl. Siostry Terezjanki (zgromadzenie noszące imię świętej) podają na terezjanki.org inne, choć bliskie brzmienie tej samej modlitwy („Ojcze Niebieski, który przez św. Teresę od Dzieciątka Jezus przypomniałeś światu miłość najlitościwszą…, dzięki pokorne Ci składamy, że tak wielką chwałą nagrodziłeś Tę…”) — bez drugiego, niezależnego potwierdzenia tego wariantu użyto wersji z dwóch zgodnych źródeł.

Kolekta ze Mszy w dniu św. Teresy (1 października)

Modlitwa z Mszału Rzymskiego, odmawiana na początku Mszy w dniu wspomnienia świętej, 1 października; nadaje się także do modlitwy prywatnej.

Boże, Ty otwierasz bramy swojego Królestwa pokornym i małym, spraw, abyśmy z ufnością wstępowali w ślady świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i za jej wstawiennictwem osiągnęli Twoją wieczną chwałę. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Źródło: Mszał Rzymski — ORDO, 1 października: św. Teresy od Dzieciątka Jezus, dziewicy (wspomnienie obowiązkowe) — https://www.ordo.pallotyni.pl/index.php/mszal-rzymski/60-formularze-wasne-o-witych-padziernik/1614-1-pazdziernika-sw-teresy-od-dzieciatka-jezus-dziewicy — Ten sam tekst podaje serwis Katolik.pl. Końcowe „Amen” dodano — w formularzu odpowiada je lud; znaki podziału tekstu (+, *) pominięto. Pozostałych modlitw mszalnych z tego formularza (nad darami, po Komunii) nie dołączono, bo nie znaleziono ich drugiego źródła.

Kim była św. Teresa od Dzieciątka Jezus

Dzieciństwo w Alençon i Lisieux

Marie Françoise Thérèse Martin urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alençon we Francji jako najmłodsze z dziewięciorga dzieci Ludwika Martin, zegarmistrza, i Zelii Guérin, koronkarki — oboje zostali kanonizowani przez Franciszka w 2015 roku. Tylko pięć córek dożyło wieku dorosłego: Marie, Pauline, Leonie, Céline i Thérèse. Matka zmarła na raka piersi w 1877 roku, gdy Teresa miała cztery lata, po czym rodzina przeniosła się do Lisieux w Normandii.

Gdy Teresa miała dziewięć lat, jej siostra Paulina, z którą była szczególnie związana, wstąpiła do miejscowego klasztoru karmelitanek. Teresa, choć młoda, także chciała wstąpić do Karmelu; gdy w czternastym roku życia kolejna siostra, Maria, wstąpiła do tego samego zgromadzenia, Teresa wraz z ojcem odbyła pielgrzymkę do Rzymu, gdzie podczas audiencji poprosiła papieża Leona XIII, by pozwolił jej wstąpić do zakonu w piętnastym roku życia; papież odpowiedział: „Cóż, moje dziecko, rób to, co powiedzą przełożeni”.

Wstąpienie do Karmelu

9 kwietnia 1888 roku, w wieku piętnastu lat, Teresa wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w Lisieux i przyjęła imię Teresy od Dzieciątka Jezus; 10 stycznia 1889 roku, w dniu obłóczyn, dodała do niego „i Najświętszego Oblicza”. Śluby zakonne złożyła 8 września 1890 roku. Rok później odkryła to, co sama nazwała „małą drogą dziecięctwa duchowego” — dążenie do świętości nie przez wielkie czyny, lecz przez doskonałe wypełnianie najmniejszych codziennych obowiązków z miłości do Boga. W lutym 1893 roku została mistrzynią nowicjatu.

9 czerwca 1895 roku, w uroczystość Trójcy Przenajświętszej, napisała swój Akt ofiarowania się Miłości Miłosiernej, który poniżej cytujemy w pełni; 11 czerwca odczytała go uroczyście w kaplicy Karmelu razem z siostrą Céline. 29 lipca 1894 roku zmarł jej ojciec, po latach choroby.

Dzieje duszy

Pod koniec 1894 roku matka Agnieszka od Jezusa — będąca zarazem jej rodzoną siostrą Pauliną, wówczas przeoryszą — poprosiła Teresę, by spisała wspomnienia z dzieciństwa; powstał w ten sposób rękopis „A”. Kolejne rękopisy, „B” (list do Jezusa) i „C” (o życiu zakonnym), wraz z pierwszym opublikowano po jej śmierci jako jedną książkę, zatytułowaną „Dzieje duszy” — dziś klasyka literatury karmelitańskiej, przetłumaczona na dziesiątki języków.

Choroba i śmierć

Rankiem w Wielki Piątek 1896 roku wystąpił u Teresy pierwszy krwotok z płuc — objaw zaawansowanej gruźlicy. Choroba uniemożliwiła jej wyjazd do zakładanego wówczas Karmelu w Hanoi we Francuskich Indochinach, do którego została zaproszona. W lipcu 1897 roku przeniesiono ją do klasztornego szpitala, gdzie zmarła 30 września 1897 roku w wieku 24 lat, zapowiadając, że nie przestanie „dobrze czynić na ziemi” — skąd tradycyjna modlitwa o „deszcz róż”, którą cytujemy niżej.

Pochowano ją na miejskim cmentarzu w Lisieux, na którym jej wuj wykupił koncesję grobową dla karmelitanek. Jej doczesne szczątki spoczywają dziś w bazylice pod jej wezwaniem w Lisieux, konsekrowanej 11 lipca 1954 roku; rocznie pielgrzymuje tam ponad dwa miliony osób. Relikwie świętej peregrynują też po świecie — w Polsce były między innymi od 1 maja do 15 sierpnia 2005 roku oraz od 2 lipca do 10 sierpnia 2026 roku.

Beatyfikacja, kanonizacja i tytuł doktora Kościoła

Pius XI beatyfikował Teresę 29 kwietnia 1923 roku, a 17 maja 1925 roku kanonizował ją, nazywając ją zarazem „gwiazdą swojego pontyfikatu”. W 1927 roku jej wspomnienie ustanowiono na 3 października; w zwyczajnej formie rytu rzymskiego obchodzi się je 1 października, dzień po rocznicy jej śmierci. 14 grudnia 1927 roku Pius XI ogłosił ją główną patronką misji katolickich, obok św. Franciszka Ksawerego, a w 1944 roku Pius XII ogłosił ją drugą, obok św. Joanny d’Arc, patronką Francji.

30 września 1997 roku, w setną rocznicę jej śmierci, Jan Paweł II nadał jej tytuł doktora Kościoła powszechnego — czyniąc ją najmłodszym doktorem Kościoła w historii i trzecią kobietą z tym tytułem, po św. Teresie z Ávili i św. Katarzynie ze Sieny. Od jej kanonizacji w 1925 roku o ten tytuł prosiło ponad 50 konferencji episkopatów z całego świata.

Najczęstsze pytania

Ile lat miała św. Teresa od Dzieciątka Jezus, gdy zmarła?
Zmarła 30 września 1897 roku w wieku 24 lat, na gruźlicę, po kilkunastu miesiącach choroby. Zdążyła jednak napisać autobiografię „Dzieje duszy”, uznaną dziś za klasykę duchowości karmelitańskiej, oraz zostawić po sobie Akt ofiarowania się Miłości Miłosiernej — teksty, dzięki którym Jan Paweł II ogłosił ją w 1997 roku, w setną rocznicę śmierci, najmłodszym w historii doktorem Kościoła.
Czym jest „mała droga dziecięctwa duchowego”?
To droga do świętości, którą święta Teresa odkryła rok po złożeniu ślubów zakonnych: nie przez wielkie czyny czy surową ascezę, lecz przez doskonałe, pełne miłości wypełnianie najmniejszych codziennych obowiązków, z dziecięcą ufnością wobec Boga jako kochającego Ojca. Sama porównywała siebie do „małego ptaszka”, który nie potrafi latać wysoko jak orzeł, ale mimo to wpatruje się śmiało w Boskie Słońce.
Co oznacza obietnica „deszczu róż”?
Krótko przed śmiercią Teresa obiecała siostrom, że po śmierci „będzie spędzać swoje niebo, czyniąc dobro na ziemi” i spuszczać „deszcz róż” na tych, którzy ją wzywają — stąd zwyczaj proszenia ją o różę jako widzialny znak wysłuchanej modlitwy. Nawiązuje do tego tradycyjna modlitwa cytowana wyżej, znana też jako modlitwa za jej wstawiennictwem.
Dlaczego nazywa się ją „Małą Tereską”?
To spolszczenie francuskiego zdrobnienia „la petite Thérèse” — określenia, które odróżnia ją od starszej patronki karmelitańskiej, św. Teresy z Ávili (od Jezusa), zwanej „Wielką Teresą”. Sama Teresa od Dzieciątka Jezus, choć zmarła młodo, jest dziś w Polsce popularnie nazywana Tereską, a jej pełne, formalne imię zakonne to „Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza”.
Czy Akt ofiarowania się Miłości Miłosiernej napisała sama święta?
Tak. To jej własny tekst, spisany 9 czerwca 1895 roku, w uroczystość Trójcy Przenajświętszej; dwa dni później odczytała go uroczyście w kaplicy Karmelu w Lisieux razem z siostrą Céline. Streszcza jej duchowość: zamiast liczyć na własne zasługi, całkowicie powierza się Bożemu Miłosierdziu, prosząc, by Bóg sam był jej świętością.
Kiedy przypada wspomnienie liturgiczne św. Teresy od Dzieciątka Jezus?
W zwyczajnej formie rytu rzymskiego obchodzi się je 1 października, dzień po rocznicy jej śmierci (30 września); Mszał Rzymski określa je jako wspomnienie obowiązkowe. Datę tę ustalono w 1927 roku — pierwotnie wyznaczono jej święto na 3 października, później przesunięto na dzień bliższy rocznicy śmierci.

Źródła

  • Wikipedia — Teresa z Lisieux — https://pl.wikipedia.org/wiki/Teresa_z_Lisieux
  • Mszał Rzymski — ORDO, 1 października: św. Teresy od Dzieciątka Jezus, dziewicy — https://www.ordo.pallotyni.pl/index.php/mszal-rzymski/60-formularze-wasne-o-witych-padziernik/1614-1-pazdziernika-sw-teresy-od-dzieciatka-jezus-dziewicy
  • Krakowska Prowincja Karmelitów Bosych — karmel.pl — https://www.karmel.pl/
  • Dolina Modlitwy — Modlitwa za wstawiennictwem św. Tereski z Lisieux — https://dolinamodlitwy.pl/modlitwa-za-wstawiennictwem-sw-tereski-z-lisieux/