Bazylika Mniejsza Niepokalanej Wszechpośredniczki Łask w Niepokalanowie

Historia

Erygowanie parafii: parafia erygowana w czerwcu 1950 przez kard. Stefana Wyszyńskiego Budowa kościoła: 1948–1954 (prace przerwane w 1939 r. wojną); bazylika mniejsza od 1980

Klasztor w Niepokalanowie założył w 1927 roku o. Maksymilian Maria Kolbe, franciszkanin konwentualny, na ziemi darowanej przez księcia Jana Druckiego-Lubeckiego — dotychczasowy klasztor w Grodnie nie mieścił już rozrastającej się redakcji miesięcznika „Rycerz Niepokalanej”. Do 1939 roku Niepokalanów stał się największym klasztorem na świecie, licząc 762 zakonników, z własną drukarnią, radiostacją i strażą pożarną.

Budowę murowanej świątyni według projektu krakowskiego architekta Zygmunta Gawlika rozpoczęto w grudniu 1938 roku, lecz wybuch II wojny światowej przerwał prace już w 1939 roku. O. Kolbe został aresztowany przez Niemców i zginął 14 sierpnia 1941 roku w KL Auschwitz, oddając życie za współwięźnia — kanonizowany został w 1982 roku jako męczennik miłości.

Budowę wznowiono w kwietniu 1948 roku, wykorzystując przedwojenne fundamenty. Pierwszą mszę świętą w jeszcze nieukończonym wnętrzu odprawiono 8 grudnia 1949 roku, a w czerwcu 1950 roku kard. Stefan Wyszyński erygował przy bazylice parafię. Trzynawowa, modernistyczna świątynia z 47-metrową wieżą mieści do 5000 wiernych.

18 czerwca 1983 roku bazylikę — podniesioną do godności bazyliki mniejszej listem apostolskim Jana Pawła II w 1980 roku — odwiedził sam papież, po czym roczna liczba pielgrzymów przekroczyła pół miliona. W 2004 roku sanktuarium formalnie uznano za maryjne miejsce kultu.

Parafia i okolica

Domy zakonne

• Klasztor Franciszkanów Konwentualnych (OO. Franciszkanie), Niepokalanów