Archikatedra św. Jana Chrzciciela w Warszawie

Historia

Pierwsza, drewniana kaplica w tym miejscu powstała na przełomie XIII i XIV wieku; parafię erygowano w 1313 lub 1315 roku. Około 1390 roku, za księcia Janusza I Starszego, wzniesiono murowaną, gotycką świątynię, która w 1406 roku uzyskała status kolegiaty. W 1602 roku zawaliła się zachodnia wieża kościoła.

Katedra była miejscem koronacji i ślubów królewskich — koronowano tu między innymi Cecylię Renatę (1637), Stanisława Leszczyńskiego (1705) i Stanisława Augusta Poniatowskiego (1764). Do godności katedry podniesiono ją w 1798 roku, a archikatedry — w 1818 roku.

W 1944 roku, podczas powstania warszawskiego, świątynia została niemal całkowicie zniszczona przez Niemców; najlepiej zachowały się kaplica Baryczkowskich i prezbiterium. Odbudowę, według projektu Jana Zachwatowicza oraz Marii i Kazimierza Piechotków, prowadzono w latach 1948–1956, a ponownej konsekracji dokonał prymas Stefan Wyszyński 9 czerwca 1960 roku.

W tym samym 1960 roku katedra otrzymała tytuł bazyliki mniejszej. Od 1 lipca 1965 roku figuruje w rejestrze zabytków pod numerem 571.