Kościół Świętej Trójcy w Błoniu

Historia

Budowa kościoła: kościół romański poł. XIII w.; obecny murowany 1280 z fundacji Konrada II; przebudowy gotyckie XIV w., sklepienia kryształowe XVI w.

Błonie jako posiadłość książęca pojawia się w dokumentach już w XI wieku, a w 1257 roku biskup poznański Bogufał III pozwolił poświęcić tu dwa ołtarze. W 1280 roku Konrad II, książę Mazowsza, zbudował murowany kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy jako wotum za ocalenie z niewoli tatarskiej i osadził przy nim kanoników regularnych laterańskich, sprowadzonych z klasztoru w Czerwińsku. Świątynia spłonęła w 1642 roku; po odbudowie konsekrował ją sufragan poznański ksiądz Jan Baykowski, a po zniszczeniach potopu szwedzkiego remont ukończono w 1661 roku, gdy biskup poznański Wojciech Tolibowski poświęcił cztery nowe ołtarze. Kanonicy regularni prowadzili parafię do 1831 roku.

W murach kościoła zachowały się pozostałości budowli romańskiej z połowy XIII wieku: mury wież wzniesione wówczas na wysokość dwóch kondygnacji oraz dwa portaliki prowadzące na dawną emporę książęcą, dziś chór muzyczny. W XVI wieku prezbiterium i zakrystię nakryto sklepieniami kryształowymi, a w XVII wieku przebudowano szczyt wschodni i dobudowano kaplicę. Wnętrze mieści sześć ołtarzy, w tym bogato rzeźbiony czarno-złoty ołtarz główny z XVI wieku, oraz portret księcia Konrada II. W 2019 roku obok kościoła odkopano pozostałości XIII-wiecznego romańskiego klasztoru kanoników regularnych.