Bazylika Prymasowska Archikatedra Gnieźnieńska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha

Historia

Początki katedry gnieźnieńskiej sięgają lat 970–977, co czyni gnieźnieńskie arcybiskupstwo najstarszym w Polsce. W roku 1000 kościół podniesiono do godności katedry — tego samego roku, ćwierć wieku po pielgrzymce cesarza Ottona III do relikwii św. Wojciecha (tzw. zjazd gnieźnieński), Bolesław Chrobry koronował się w nim na pierwszego króla Polski.

Św. Wojciech, urodzony w 956 roku w czeskich Libicach, zginął śmiercią męczeńską podczas misji w Prusach. Bolesław Chrobry wykupił jego ciało od oprawców i złożył relikwie na ołtarzu katedry gnieźnieńskiej, gdzie spoczywają do dziś. W katedrze koronowano również Mieszka II Lamberta, Bolesława Śmiałego, Przemysła II i Wacława II.

Obecny gotycki kościół wzniesiono począwszy od 1342 roku, z inicjatywy arcybiskupa Jarosława Bogorii Skotnickiego, choć fasadę ukończono dopiero w XVI wieku. Katedra pozostaje jednym z najcenniejszych zabytków Polski i nosi tytuł bazyliki prymasowskiej.