Kościół św. Trójcy i św. Klary w Starym Sączu

Historia

Budowa kościoła: korpus 1280–1287; prezbiterium przed 1332, konsekracja 1332; szczyt wczesnobarokowy 1. ćw. XVII w.; wieżyczka na sygnaturkę 1779

Kościół klarysek ufundowała święta Kinga, a wznoszono go w dwóch etapach: w latach 1280–1287 powstał korpus, dzielący się zapewne na dwie nawy, a przed 1332 rokiem prezbiterium — z tą datą wiąże się konsekracja dokonana przez biskupa krakowskiego Jana Grota. Charakterystyczne maswerkowe wsporniki w chórze i formy maswerków okiennych wskazują, że przy budowie mogli pracować kamieniarze zatrudnieni około 1320 roku przez Władysława Łokietka przy katedrze na Wawelu; potwierdzają to związki Łokietka i jego żony Jadwigi ze staro sądeckimi klaryskami. W XIV wieku dostawiono kaplicę świętej Kingi, a prace przy świątyni prowadził od początku XVII wieku włoski murator Jan de Simoni, wznosząc m.in. wczesnobarokowy szczyt zachodni.

Zachodni szczyt, rozczłonkowany pilastrami i ujęty w spływy wolutowe, mieści wnęki na posągi świętej Kingi i Bolesława Wstydliwego oraz płaskorzeźbę Trójcy Świętej. Po pożarze dachów w 1764 roku barokizację wnętrza dopełniła wieżyczka na sygnaturkę z 1779 roku, wzniesiona być może według projektu Franciszka Placidiego. Polichromię o motywach figuralnych i ornamentalnych namalował w 1779 roku Feliks Derysarz, a na północnej ścianie prezbiterium, za stallami, zachowały się fragmenty malowideł o reminiscencjach romańskich z końca XIII wieku, z motywami architektonicznymi i zoomorficznymi.