Kościół św. Jadwigi w Dębicy

Historia

Budowa kościoła: budowa od 1558, konsekracja 1650; remont 1705–1725; rozbudowa o wieżę i kruchtę 1890–1900

Parafia w Dębicy powstała w XIII wieku, a pierwszym kościołem parafialnym był drewniany kościół św. Małgorzaty, który spłonął w pożarze miasta w 1554 roku. Budowę nowej, murowanej świątyni rozpoczęto w 1558 roku, ale konsekrowano ją dopiero w 1650 roku — wtedy też otrzymała wezwanie św. Jadwigi Śląskiej. Pierwszy gruntowny remont przeprowadzono w latach 1705–1725, po zniszczeniach potopu szwedzkiego, a po pożarach XIX wieku kolejny, w latach 1890–1900, gdy kościół rozbudowano o część chóralną, południową kruchtę i wieżę. Zniszczenia II wojny światowej usunięto w 1949 roku.

Kościół jest murowany z cegły, gotycki o częściowo zatartych cechach stylowych, z elementami neogotyckimi: jednonawowy i czteroprzęsłowy, z dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym trójbocznie i 47-metrową wieżą od zachodu. We wnętrzu znajdują się późnobarokowy ołtarz główny z pierwszej połowy XVIII wieku, renesansowe epitafium z 1507 roku wmurowane w 1892 roku w nagrobek Anieli Trzecieskiej i jej synów oraz rokokowe ambona i chrzcielnica z drugiej połowy XVIII wieku. W podziemiach pochowano między innymi Antoniego Mikołaja Radziwiłła, kanonika archikatedry gnieźnieńskiej; w stojącej obok dzwonnicy wisi najstarszy, gotycki dzwon z 1423 roku.