Kościół Wniebowzięcia NMP i klasztor Franciszkanów w Chęcinach

Historia

Erygowanie parafii: bulla Urbana V z 5 marca 1367 na prośbę Kazimierza Wielkiego; fundacja 1368 Budowa kościoła: kościół gotycki 1368; rozbudowa 1605–1628 i 1668–1685; odbudowa powojenna 1948

Papież Urban V, na prośbę króla Kazimierza Wielkiego, bullą z 5 marca 1367 roku zezwolił na osadzenie franciszkanów w Chęcinach; za datę fundacji przyjmuje się rok 1368, gdy wzniesiono gotycki kościół. Drewniany, dwunastoosobowy klasztor spłonął już w 1465 roku wraz z całym miastem. Świątynię rozbudowywano w latach 1605–1628 i 1668–1685, nadając jej dzisiejszy, trójnawowy kształt halowy z wielobocznie zamkniętym prezbiterium i wczesnobarokowym ołtarzem głównym.

W okresie reformacji, w 1581 roku, kościół na piętnaście lat przejęli zwolennicy skrajnego kalwinizmu, zwani braćmi polskimi (arianami). Klasztor przetrwał także zniszczenia wojen XVII wieku, lecz w 1817 roku władze zaborcze skasowały zgromadzenie, a budynki zamieniono na więzienie; ostatni franciszkanin opuścił miejsce 22 listopada 1888 roku.

II wojna światowa poważnie uszkodziła kościół; odbudowano go w 1948 roku. W latach 1966–1970 dawny klasztor pełnił funkcję domu wczasowego z restauracją, zanim w 1991 roku budynki zwrócono zakonowi. Dziś mieszka tu ponownie czynna wspólnota franciszkanów konwentualnych.

Parafia i okolica

Domy zakonne

• Klasztor Franciszkanów Konwentualnych w Chęcinach