Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Legnicy

Historia

Kościół w tym miejscu wzmiankowano po raz pierwszy w 1208 roku, w dokumencie księcia Henryka Brodatego, choć jako budowla kamienna powstał dopiero około 1225 roku. Ta świątynia najprawdopodobniej spłonęła podczas oblężenia miasta przez Tatarów w 1241 roku, w czasie pierwszego najazdu mongolskiego na Polskę.

Po nadaniu miastu praw magdeburskich w 1264 roku kościół świętego Pawła zyskiwał na znaczeniu, gdyż wokół niego zaczęło koncentrować się życie handlowe. Obecną budowlę wzniesiono w latach 1333–1380 — przy pracach budowlanych w fazie wczesnogotyckiej działał mistrz Wiland, a w latach 1370–1378 mistrz Konrad z Krakowa, twórca głównych portali od strony zachodniej i północnej.

Dzisiejszy wygląd katedry jest wynikiem gruntownej neogotyckiej przebudowy, przeprowadzonej w latach 1892–1894 przez berlińskiego profesora Johannesa Otzena, który nadał kościołowi nową fasadę z maszynowej cegły produkowanej w Legnicy, nową wieżę południową oraz zmodernizowane wnętrze. W marcu 1992 roku, po reorganizacji struktur kościelnych w Polsce przez Jana Pawła II, kościół podniesiono do godności katedry diecezji legnickiej.