Bazylika kolegiacka Matki Bożej Nieustającej Pomocy, św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa w Poznaniu

Historia

Budowa kościoła: 1651–1732, z przerwami; konsekracja w 1705

Jezuitów sprowadził do Poznania w 1570 roku biskup Adam Konarski. Budowę ich kościoła rozpoczęto w 1651 roku według planów przysłanych prawdopodobnie z Rzymu — świątynia jest przykładem baroku rzymskiego, wzorowanym na jezuickich kościołach Wiecznego Miasta, przede wszystkim na Il Gesù. Ołtarze boczne wykonano na wzór tych z rzymskiego kościoła św. Ignacego.

Prace trwały z przerwami osiemdziesiąt lat. Pierwszy etap prowadził do 1652 roku Tomasz Poncino, potop szwedzki (1655–1660) budowę przerwał, a wznowili ją Bartłomiej Nataniel Wąsowski, Wojciech Przybyłkowicz i Jan Poradowski. W latach 1696–1701 przy nawie głównej i fasadzie pracował Giovanni Catenazzi; kościół konsekrowano w 1705 roku, a w latach 1727–1732 Pompeo Ferrari wzniósł ołtarz główny i portal. Bogatą dekorację sztukatorską z około 1700 roku wykonał Jan Bianco.

Po kasacie zakonu jezuitów świątynia przejęła funkcję kościoła farnego — parafialnego kościoła miasta, stąd potoczna nazwa Fara Poznańska. Znajdujące się tu organy zbudował w latach 1872–1876 Friedrich Ladegast z Weissenfels; instrument o 43 głosach, trzech manuałach i pedale zainstalowano 26 lipca 1876 roku, a gruntownie odrestaurowano w latach 2000–2001. 29 czerwca 2010 roku kościół podniesiono do godności bazyliki mniejszej.