Bazylika Archikatedralna Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu

Historia

Na miejscu obecnej katedry w 968 roku wzniesiono pierwszy kościół katedralny pod wezwaniem św. Piotra — najstarszą katedrę w Polsce, siedzibę pierwszego biskupa, Jordana. Badania archeologiczne z 1946 roku odsłoniły fragmenty tej pierwotnej, trójnawowej bazyliki. Po zniszczeniach najazdu czeskiego z lat 1038–1039 katedrę odbudowano w stylu romańskim, a obecną, gotycką bryłę wzniesiono w XIV i XV wieku.

W Złotej Kaplicy spoczywają szczątki pierwszych władców Polski — księcia Mieszka I (zm. ok. 992) i króla Bolesława Chrobrego (zm. 1025), a także Mieszka II Lamberta i Kazimierza Odnowiciela oraz kolejnych Piastów aż po XIII wiek.

15 lutego 1945 roku, podczas wyzwalania Poznania, katedra została poważnie zniszczona. Odbudowę, przywracającą gotycki wygląd świątyni, prowadzono w latach 1946–1956 pod kierunkiem architekta Franciszka Morawskiego; wiernym oddano ją 29 czerwca 1956 roku.

Katedrę wpisano do rejestru zabytków 14 lutego 1930 roku (nr A-148), a w 1962 roku papież Jan XXIII podniósł ją do godności bazyliki mniejszej.