Bazylika św. Elżbiety we Wrocławiu

Historia

Erygowanie parafii: parafia św. Elżbiety wzmiankowana od 31 marca 1252; parafia wojskowo-cywilna erygowana 15 marca 1998 Budowa kościoła: bazylika trójnawowa wzniesiona głównie 1309–1387; wieża i bryła gotycka ukończone w kolejnych dekadach

Pierwszy, romański kościół w tym miejscu, pod wezwaniem św. Wawrzyńca, murowany z cegły i kamienia, powstał prawdopodobnie na początku XIII wieku. W 1253 roku książę Henryk III przekazał go krzyżowcom z czerwoną gwiazdą jako kościół klasztorny. Parafia św. Elżbiety wzmiankowana jest po raz pierwszy 31 marca 1252 roku, a 19 listopada 1257 roku kościół konsekrowano już pod nowym wezwaniem.

W XIV wieku zrealizowano projekt trójnawowej bazyliki gotyckiej, ufundowanej przez księcia Bolesława III Rozrzutnego — najważniejsze etapy budowy przypadły na lata 1309–1387. 6 kwietnia 1525 roku, w wyniku reformacji, kościół przeszedł w ręce ewangelików na blisko 400 lat; katolikom przywrócono go dopiero w 1946 roku.

W nocy z 9 na 10 czerwca 1976 roku pożar, wywołany iskrą z zużytego wirnika dmuchawy zasilającej organy, zniszczył dach, doprowadził do zawalenia sklepienia i niemal całkowitej dewastacji wnętrza jednego z najstarszych i najwyższych kościołów Wrocławia. Odbudowę rozpoczęto dopiero w 1981 roku i prowadzono ponad dwie dekady — 31 maja 1997 roku odrestaurowaną świątynię konsekrował papież Jan Paweł II. Dziś jest to kościół garnizonowy i siedziba parafii wojskowo-cywilnej, licząca 2695 mieszkańców, erygowanej 15 marca 1998 roku.