Archikatedra św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu

Historia

Na wrocławskim Ostrowie Tumskim stały kolejno cztery katedry. Pierwsza, przedromańska, powstała w pierwszej ćwierci X wieku, druga — w trzeciej ćwierci tego stulecia, a trzecią wzniesiono pod koniec XI wieku za księcia Kazimierza Odnowiciela. Budowę obecnej, gotyckiej katedry rozpoczęto w latach 1244–1272 za biskupa Tomasza I, który rozbudował ją od wschodu o murowany chór. Nawę główną wzniesiono od około 1315 do 1349 roku za biskupa Przecława z Pogorzeli, a prace wykończeniowe trwały jeszcze w XV wieku.

Podczas oblężenia Festung Breslau wiosną 1945 roku katedra została zniszczona w siedemdziesięciu procentach — runęły hełmy wież, dach i sklepienia nawy głównej, spłonęły organy, zniszczeniu uległy liczne obrazy, stalle i częściowo renesansowy, srebrny ołtarz główny.

Odbudowę pod kierunkiem architekta Marcina Bukowskiego prowadzono do 29 lipca 1951 roku, a drugi etap prac konserwatorskich objął lata 1968–1970. Ważące po siedemnaście ton hełmy wież, każdy o wysokości 37 metrów, zamontowano dopiero 14 sierpnia 1991 roku — dopiero wtedy katedra osiągnęła obecną wysokość około 97 metrów.

Katedrę wpisano do rejestru zabytków 25 listopada 1947 roku (nr A/5352/2), a w 1994 roku cały wrocławski Ostrów Tumski wraz z katedrą uznano za pomnik historii.