Katedra Polowa Wojska Polskiego pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Warszawie

Historia

Budowa kościoła: drewniany kościół 1642; murowany 1701; odbudowa powojenna 1946–1960

W 1642 roku z fundacji króla Władysława IV pijarzy wznieśli przy ulicy Długiej drewniany kościół pod wezwaniem świętych Prymusa i Felicjana; w 1651 roku złożono w nim relikwie rzymskich męczenników sprowadzone dla króla przez Ossolińskich. Świątynia spłonęła w 1656 roku podczas walk ze Szwedami o Warszawę, po czym Jan Kazimierz zdecydował o wzniesieniu w jej miejsce murowanego kościoła, konsekrowanego w 1701 roku.

Od 1834 roku, po powstaniu listopadowym, kościół pijarski zamieniono na sobór prawosławnej diecezji warszawskiej pod wezwaniem Świętej Trójcy — w latach 1835–1837 przebudowano go na potrzeby liturgii wschodniej. Stan ten trwał aż do grudnia 1916 roku, gdy niemieckie władze okupacyjne zwróciły świątynię katolikom.

Po odzyskaniu niepodległości kościół stał się katedrą polową Wojska Polskiego — 5 lutego 1919 roku papież Benedykt XV mianował pierwszego w historii biskupa polowego, Stanisława Galla, który konsekrował odbudowaną świątynię 12 marca 1933 roku. 6 sierpnia 1944 roku w katedrze odbyła się jedyna defilada wojskowa Powstania Warszawskiego; budynek uległ zniszczeniu w około 40 procentach i został odbudowany w latach 1946–1960 według projektu Leona Suzina, w stylu barokowym.

21 stycznia 1991 roku, wraz z przywróceniem Ordynariatu Polowego, świątynia odzyskała status katedry wojskowej. W jej wnętrzu znajduje się Kaplica Katyńska z piętnastoma tysiącami tabliczek epitafijnych upamiętniających ofiary zbrodni katyńskiej oraz podziemne muzeum Ordynariatu Polowego.

Parafia i okolica

Kaplice

• Kaplica Katyńska