Kiedy odmawia się „Wierzę w jednego Boga” i kiedy się klęka?

Credo odmawia się na Mszy po homilii w niedziele i uroczystości oraz tam, gdzie przepisują to księgi liturgiczne. Na słowa od „I za sprawą Ducha Świętego” do „stał się człowiekiem” wszyscy głęboko się pochylają, a w uroczystość Zwiastowania Pańskiego i w Boże Narodzenie na te słowa klękają — tak wskazuje Episkopat Polski, powołując się na Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego.

Skąd pochodzi Credo nicejsko-konstantynopolitańskie?

Jego początki wiążą się z Soborem Nicejskim (325), który potępił arianizm i przyjął wyznanie wiary z sformułowaniem „Bóg z Boga”. Obecny tekst, z rozbudowanym artykułem o Duchu Świętym jako „Panu i Ożywicielu”, zatwierdził Sobór Konstantynopolitański I w 381 roku. Nazwa „nicejsko-konstantynopolitańskie” pojawiła się dopiero w XVII wieku, a słowa „i Syna” (Filioque) dodano na Zachodzie w średniowieczu.

Co znaczy „współistotny Ojcu”?

Słowo „współistotny” (gr. homoousios) oznacza, że Syn ma tę samą Boską istotę co Ojciec: jest Bogiem, a nie stworzeniem podobnym do Boga. Wprowadził je Sobór Nicejski w 325 roku przeciw Ariuszowi, który nauczał, że Syn został stworzony. Dlatego w Credo obok siebie stoją zdania „zrodzony a nie stworzony” i „współistotny Ojcu”.

Modlitwy codzienne

Wierzę w jednego Boga (Credo nicejsko-konstantynopolitańskie)

„Wierzę w jednego Boga” to Credo nicejsko-konstantynopolitańskie — wyznanie wiary, które w Kościele łacińskim odmawia się na Mszy w niedziele i uroczystości, po homilii. Jego korzenie sięgają pierwszych soborów powszechnych, w Nicei (325) i w Konstantynopolu (381), które broniły wiary w pełne bóstwo Syna i Ducha Świętego. Jest dłuższe niż Skład Apostolski odmawiany w różańcu i zawiera zdania, takie jak „współistotny Ojcu”, którym warto się przyjrzeć. Poniżej pełny tekst w brzmieniu Mszału Rzymskiego.

Autor nieznany — domena publiczna

Wierzę w jednego Boga — Credo nicejsko-konstantynopolitańskie

Wyznanie wiary odmawiane na Mszy w niedziele i uroczystości, po homilii i przed modlitwą powszechną. Tekst podano w brzmieniu Mszału Rzymskiego, w pięciu częściach dla czytelności.

Wierzę w jednego Boga, Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego, który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami. Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. Zrodzony a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało. On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. Ukrzyżowany również za nas, pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. I zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo. I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, a Królestwu Jego nie będzie końca.
Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi. Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; który mówił przez Proroków.
Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. I oczekuję wskrzeszenia umarłych. I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

Źródło: Ordo (Pallotyni) — Mszał Rzymski, części stałe: Liturgia słowa — https://ordo.pallotyni.pl/index.php/mszal-rzymski/czesci-stale/87-liturgia-slowa — Tekst zgodny z wersją w Opoce (Obrzędy Mszy świętej) i w Modlitwa7.pl; pominięto znaki pauz liturgicznych.

Najczęstsze pytania

Kiedy odmawia się „Wierzę w jednego Boga” i kiedy się klęka?: Credo odmawia się na Mszy po homilii w niedziele i uroczystości oraz tam, gdzie przepisują to księgi liturgiczne. Na słowa od „I za sprawą Ducha Świętego” do „stał się człowiekiem” wszyscy głęboko się pochylają, a w uroczystość Zwiastowania Pańskiego i w Boże Narodzenie na te słowa klękają — tak wskazuje Episkopat Polski, powołując się na Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego.
Skąd pochodzi Credo nicejsko-konstantynopolitańskie?: Jego początki wiążą się z Soborem Nicejskim (325), który potępił arianizm i przyjął wyznanie wiary z sformułowaniem „Bóg z Boga”. Obecny tekst, z rozbudowanym artykułem o Duchu Świętym jako „Panu i Ożywicielu”, zatwierdził Sobór Konstantynopolitański I w 381 roku. Nazwa „nicejsko-konstantynopolitańskie” pojawiła się dopiero w XVII wieku, a słowa „i Syna” (Filioque) dodano na Zachodzie w średniowieczu.
Co znaczy „współistotny Ojcu”?: Słowo „współistotny” (gr. homoousios) oznacza, że Syn ma tę samą Boską istotę co Ojciec: jest Bogiem, a nie stworzeniem podobnym do Boga. Wprowadził je Sobór Nicejski w 325 roku przeciw Ariuszowi, który nauczał, że Syn został stworzony. Dlatego w Credo obok siebie stoją zdania „zrodzony a nie stworzony” i „współistotny Ojcu”.

Źródła

Ordo (Pallotyni) — Mszał Rzymski, części stałe: Liturgia słowa — https://ordo.pallotyni.pl/index.php/mszal-rzymski/czesci-stale/87-liturgia-slowa
Opoka — Obrzędy Mszy świętej z ludem — https://opoka.org.pl/biblioteka/M/ME/op_obrzedy
Konferencja Episkopatu Polski — Wskazania po ogłoszeniu nowego wydania Ogólnego wprowadzenia do Mszału Rzymskiego, nr 25 (pochylenie i uklęknięcie podczas Credo) — https://liturgista.pl/?content=document&label=2005-03-09-D-KEP-WOWMR&page=liturgy_norms
Wikipedia — Nicejsko-konstantynopolitańskie wyznanie wiary — https://pl.wikipedia.org/wiki/Nicejsko-konstantynopolita%C5%84skie_wyznanie_wiary

Wierzę w jednego Boga — Credo nicejsko-konstantynopolitańskie

Najczęstsze pytania

Zobacz również

Zobacz też

Źródła