Sanktuarium Matki Bożej Krasnobrodzkiej w Krasnobrodzie

Historia

Budowa kościoła: wotywna kaplica drewniana 1648–1664; kościół murowany 1690–1699, konsekracja 12 sierpnia 1699

5 sierpnia 1640 roku dręczonemu przez chorobę Jakubowi Ruszczykowi z Szarowoli ukazała się w lesie pod Krasnobrodem Matka Boża, obiecując uzdrowienie w zamian za wystawienie figury. Ruszczyk wyzdrowiał i postawił figurę w miejscu objawienia, które szybko stało się celem pielgrzymek i wotów. Jesienią 1648 roku wojska Bohdana Chmielnickiego złupiły miejsce kultu, niszcząc figurę; wiosną 1649 roku miejscowi odnaleźli jednak niewielki obrazek Matki Bożej adorującej Dzieciątko — mimo że przeleżał zimę w błocie, pozostał nietknięty, co uznano za cud.

W latach 1648–1664 wzniesiono drewnianą kaplicę wotywną, ufundowaną przez Katarzynę z Ostrogskich Zamoyską. W 1654 roku komisja powołana przez biskupa Stanisława Pstrokońskiego zbadała i potwierdziła cudowność objawień oraz obrazu. Jan Sobiepan Zamoyski sprowadził do opieki nad sanktuarium dominikanów, którzy prowadzili je od 1664 do 1864 roku.

Po cudownym uzdrowieniu królowej Marii Kazimiery w 1680 roku wzniesiono murowany kościół (1690–1699), konsekrowany 12 sierpnia 1699 roku przez biskupa lwowskiego obrządku ormiańskiego Stanisława Kotlińskiego; fasadę przebudowano w latach 1767–1769. Dominikanów usunęły władze carskie w 1864 roku. 4 lipca 1965 roku biskup Piotr Kałwa dokonał papieskiej koronacji cudownego obrazu i jego powiększonej kopii. Sanktuarium pozostaje głównym maryjnym miejscem kultu diecezji zamojsko-lubaczowskiej.