Katedra Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu

Historia

Zabytkowy renesansowy kościół w zamojskiej Starówce ufundował założyciel miasta, hetman Jan Zamoyski, a zaprojektował go włoski architekt Bernardo Morando, nadając mu formy nawiązujące do włoskich świątyń XV i XVI wieku. Budowę prowadzono w latach 1587–1598, a konsekracji dokonano w 1637 roku.

Początkowo świątynia pełniła funkcję kościoła kolegiackiego, a Zamość podlegał diecezji chełmskiej — dopiero w 1992 roku, wraz z utworzeniem diecezji zamojsko-lubaczowskiej, jej status podniesiono do rangi katedry.

W kolejnych stuleciach zmieniano wystrój świątyni: obniżono jej sklepienie, nadając wnętrzu bardziej klasycystyczny charakter, a zamoyskie inskrypcje i herby zniknęły wraz z niektórymi elementami wystroju. Katedra pozostaje ważnym punktem na Szlaku Renesansu w południowo-wschodniej Polsce.