Kościół Trójcy Świętej i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biłgoraju

Historia

Budowa kościoła: obecna świątynia 1732–1755 (proboszcz Jan Kanty Mroczkowski); konsekracja 6 czerwca 1778; zniszczenia wojenne 11 września 1939; odbudowa 1939–1960

Miejsce, na którym stoi dzisiejszy kościół, pełniło funkcje sakralne już od założenia Biłgoraja w drugiej połowie XVI wieku — z inicjatywy rodu Gorajskich stanęła tu wówczas kalwińska zbór. Około 1700 roku, z fundacji Stanisława Antoniego Szczuki, ówczesnego właściciela miasta, w miejscu dawnej kaplicy protestanckiej wzniesiono drewniany kościół katolicki pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, pełniący odtąd funkcję świątyni parafialnej. Obecną, murowaną budowlę w stylu barokowym wzniesiono w latach 1732–1755 staraniem proboszcza księdza Jana Kantego Mroczkowskiego, a konsekrowano ją 6 czerwca 1778 roku.

11 września 1939 roku, podczas bombardowania miasta, kościół doszczętnie spłonął — ogień strawił wyposażenie wnętrza i ołtarze, zawalił się dach, a dzwony się stopiły; ocalały jedynie naczynia liturgiczne. Odbudowa świątyni trwała od zakończenia wojny aż do 1960 roku. Dziś kościół pełni funkcję świątyni dekanalnej dekanatu Biłgoraj-Północ diecezji zamojsko-lubaczowskiej, a parafia nosi podwójne wezwanie Trójcy Świętej i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.