Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny we Włoszczowie

Historia

Budowa kościoła: kaplica od 1643; obecny kościół ok. poł. XVII w.; remonty 1868–1875 i 1966–1972

Pierwsza wzmianka o włoszczowskiej parafii pochodzi z 1428 roku, gdy kościołem parafialnym był drewniany kościół św. Jakuba Apostoła i św. Mikołaja. W 1643 roku, na miejscu objawień maryjnych, zaczęto ze składek pielgrzymów budować kaplicę zwaną capella Apparitionis Beatae Mariae Virginis, pełniącą początkowo funkcję kościoła filialnego. Kaplicę stopniowo rozbudowywano — około 1675 roku dodano boczne kaplice — a około połowy XVII wieku zastąpił ją obecny kościół, który przejął funkcję parafialną po rozebraniu starego kościoła św. Jakuba około 1760 roku. Remont w latach 1868–1875 przeprowadził ksiądz Walenty Khaun, kolejny, w latach 1966–1972, zainicjował prałat Józef Błaszczyk.

W nawie głównej wisi barokowy obraz nieznanego krakowskiego autora, przedstawiający Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem na ręku, otoczoną klęczącymi świętymi Joachimem i Józefem. Do Włoszczowy sprowadził go w 1646 roku ksiądz Jakub Chrostkiewicz, kanonik i oficjał kurzelowski; uznawany za cudowny obraz uczynił miasto ośrodkiem życia pielgrzymkowego, a 3 czerwca 2007 roku kardynał Henryk Gulbinowicz ukoronował go papieskimi koronami w obecności biskupów kieleckich.