Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu

Historia

Erygowanie parafii: 1205 (tradycja fundacyjna) Budowa kościoła: fundacja księcia Mieszka I Plątonogiego 1205; odbudowa po pożarze 1300; kapituła kolegiacka przeniesiona z zamku 1416, zniesiona 1810; ołtarz główny 1656–1660

Kościół farny w Raciborzu należy do najstarszych świątyń parafialnych na Górnym Śląsku i jako jedyny w mieście zachował cechy typowe dla wczesnego gotyku. Według tradycji jego fundatorem był w 1205 roku książę Mieszko I Plątonogi, a osadę wokół niego zakładali flamandzcy i walońscy koloniści. Pierwotna budowla spłonęła niemal doszczętnie w 1300 roku, lecz szybko ją odbudowano — nawa główna zachowała gwiaździste sklepienia we wschodniej części, a prezbiterium wyróżnia się unikatowymi na Śląsku wczesnogotyckimi detalami z tego okresu.

W 1416 roku książę Jan II Żelazny przeniósł do kościoła kapitułę kolegiacką z zamku raciborskiego; władze pruskie zniosły ją w 1810 roku. Świątynia przetrwała pożary w latach 1426, 1546, 1643 i 1774, a w latach 1656–1660 otrzymała barokowy ołtarz główny dłuta Salomona Steinhoffa z dwoma cennymi obrazami — Koronacją Najświętszej Maryi Panny oraz Wniebowzięciem z 1890 roku Jana Bochenki. Poważnie ucierpiała podczas walk o miasto w 1945 roku, po czym ją odbudowano.