Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej i Różańcowej w Janowie Lubelskim

Historia

Budowa kościoła: 1694–1769, dominikanie; kolegiata od 24 czerwca 2015

Początek kultu w Janowie Lubelskim wiąże się z objawieniami Matki Bożej w latach 1645–1646. Na miejscu objawień wzniesiono w latach 1647–1648 pierwszą kaplicę pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia, a wraz z rozwojem kultu maryjnego wojewoda sandomierski Jan Sobiepan Zamoyski ufundował w latach 1659–1660 nowy, drewniany kościół i klasztor, umieszczając w nim siedemnastowieczny obraz Matki Bożej Łaskawej-Różańcowej, który szybko zasłynął łaskami. Parafię pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela erygowano w 1694 roku, a murowany kościół klasztorny dominikanów wznoszono do 1769 roku.

W 1864 roku władze carskie zmusiły dominikanów do opuszczenia klasztoru za sprzyjanie powstańcom styczniowym. Kościół, wpisany do rejestru zabytków w 1969 i 1982 roku pod numerem A/92, 24 czerwca 2015 roku dekretem kurii sandomierskiej podniesiono do rangi kolegiaty — sanktuarium pozostaje ważnym celem pielgrzymek maryjnych regionu.