Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika we Wschowie

Historia

Budowa kościoła: odbudowa barokowa 1720–1726 według projektu Pompea Ferrariego

Pierwsza wzmianka o parafii we Wschowie pochodzi z dokumentu z 1326 roku, w którym jako świadek występuje miejscowy pleban Jordan; sama świątynia jest zapewne starsza. Kolejne stulecia to historia pożarów — budowlę strawił ogień w 1435 i ponownie w 1529 roku. Po drugim z nich kościół odbudowano dzięki hojności kanonika wrocławskiego Macieja Lamprechta, pochodzącego ze Wschowy.

W okresie reformacji świątynia przez kilkadziesiąt lat służyła protestantom; katolikom przywrócono ją w 1604 roku. Kolejny wielki pożar w 1685 roku ponownie zniszczył budowlę, a niewielka wówczas parafia katolicka długo nie była w stanie podźwignąć jej z ruiny.

Obecny kształt fara zawdzięcza odbudowie prowadzonej w latach 1720–1726 według projektu włoskiego architekta Pompea Ferrariego — tego samego, który zaprojektował kopułę bazyliki na Świętej Górze pod Gostyniem. Powstała trójnawowa świątynia łącząca formy barokowe z zachowanymi elementami gotyckimi, z osiemnastowiecznym wyposażeniem przetrwałym do dziś. Kościół wpisano do rejestru zabytków 15 lutego 1965 roku pod numerem 1594.