Kościół św. Katarzyny w Nowym Targu

Historia

Budowa kościoła: 1346 (prezbiterium gotyckie); odbudowa po pożarze 1606 (wg innego źródła 1611); konsekracja 1649

Świątynię ufundował król Kazimierz Wielki przy lokacji miasta na prawie magdeburskim w 1346 roku; z tamtego czasu zachowało się murowane prezbiterium i kamienne kropielnice przy wejściach, reszta kościoła była wówczas drewniana. Gdy w 1601 roku pożar niemal doszczętnie zniszczył miasto, z kościoła ocalały prezbiterium i zakrystia; w 1606 roku (według innego źródła w 1611) odbudowano go jako murowany, z nawą i wieżą pod barokowym hełmem. W 1634 roku dobudowano kaplicę Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, a we wrześniu 1649 roku biskup krakowski ponownie konsekrował świątynię.

W czasie potopu szwedzkiego kościół spalono i obrabowano, a kolejne pożary trawiły jego wyposażenie w latach 1710, 1719 i 1764; odnowił go w 1765 roku proboszcz Józef Kazimierz Sawicki. Wnętrze pochodzi głównie z czasów baroku, a szczególną uwagę zwraca obraz „Matki Boskiej z gruszką” w prezbiterium, powstały prawdopodobnie w XV wieku w szkole małopolskiej; pierwotnie wisiał w drewnianym kościele św. Anny. Budynek otacza mur z wieżą-dzwonnicą, przez którą wchodzi się na dziedziniec, a pod dachem zachowały się fragmenty fryzu sgraffitowego o motywach podhalańskich. Organy firmy Weyland sprowadzono z Niemiec w 2004 roku.