Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Barlinku

Historia

Budowa kościoła: XIII w. (romański); XIV w. rozbudowa gotycka; przebudowa po pożarze 1852; katolicki od 1 grudnia 1946

Budowę kościoła rozpoczęto w XIII wieku; najstarsza faza była romańska, murowana z kostki granitowej. W XIV wieku świątynię rozbudowano i przebudowano w stylu gotyckim z kamienia i cegły, a w drugiej połowie tego stulecia dobudowano ceglaną wieżę od zachodu. Po pożarze w 1852 roku kościół odbudowano i przebudowano z elementami neogotyckimi, wznosząc m.in. nadbudowę wieży i przypory. Po II wojnie światowej konsekrował go jako świątynię katolicką 1 grudnia 1946 roku ksiądz Józef Czapran.

To trójnawowa, czteroprzęsłowa budowla salowa z dwuprzęsłowym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium; z najstarszej fazy zachowały się dolne partie murów korpusu, granitowa kostka w przyziemiu wieży oraz ostrołukowy portal z pierwszej połowy XV wieku. Nawę główną i prezbiterium nakrywa sklepienie gwiaździste, a w kruchcie pod wieżą stoi romańska chrzcielnica z granitu. Po 1945 roku przywieziono z Kresów Wschodnich m.in. pochodzącą z kościoła św. Antoniego we Lwowie figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem, XVIII-wieczny obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz monstrancję i dwa srebrne kielichy ze wsi Żabińce w archidiecezji lwowskiej.