Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie

Historia

Budowa kościoła: 1326–1364 (gotyk ceglany); zniszczony 7 marca 1945; odbudowa do końca lat 50. XX w.

Gotycki kościół, wcześniej pod wezwaniem Panny Marii i św. Jana Chrzciciela, jest największą budowlą w Sławnie. Ufundowała go w latach 1326–1364 księżna Zofia, żona Barnima IV, a w okresie budowy patronat nad nim sprawowali joannici; wyposażanie świątyni trwało do drugiej połowy XV wieku, a jej ozdobą był renesansowy ołtarz, który nie przetrwał II wojny światowej. Od XVI wieku służył protestantom, a po wojnie wrócił do katolików.

7 marca 1945 roku, po wejściu wojsk radzieckich do Sławna, kościół został zniszczony. Odbudowę rozpoczęli franciszkanie, którzy objęli opiekę nad świątynią, a trwała ona do końca lat pięćdziesiątych; o. Rafał Rogatti stworzył wówczas maryjny tryptyk, a stacje drogi krzyżowej wykonał A. Trzeszkowski. Kościół, założony na planie prostokąta z wysuniętym prezbiterium, ma fundament ze szwedzkiego granitu, czerwień ceglanego gotyku urozmaiconą czarnym motywem ze specjalnie palonej cegły, a wieżę ozdabiają ostrołukowy fryz i blendy. Krucyfiks z około 1420 roku i epitafium z XVII wieku pochodzące z tego kościoła eksponuje Muzeum Narodowe w Szczecinie.