Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siemiatyczach

Historia

Budowa kościoła: budowa 1626–1637 z fundacji Lwa Sapiehy i Kazimierza Leona Sapiehy; konsekracja 15 sierpnia 1638; wieża 1737; odnowienie 1777 po pożarze z 1758

Obecny, barokowy kościół w Siemiatyczach wzniesiono w latach 1626–1637 z fundacji hetmana wielkiego litewskiego Lwa Sapiehy i jego syna Kazimierza Leona. Konsekrował go 15 sierpnia 1638 roku biskup łucki Jan Chrzciciel Zamojski. W 1719 roku, na zaproszenie proboszcza Michała Korwin-Krassowskiego i księcia Michała Józefa Sapiehy, parafię objęli księża misjonarze św. Wincentego à Paulo, a dokument przekazania im parafii, kościoła i beneficjum podpisał w 1722 roku biskup łucki Stefan Rupniewski. Zakonnicy zbudowali w latach 1719–1727 klasztor, a naprzeciw fasady — według projektu Karola Antoniego Baya — szkołę parafialną, przytułek i szpital. Przebudowali też fasadę i kruchtę, w latach 1725–1727 wznieśli dzwonnicę wkomponowaną w mur okalający dawny cmentarz przykościelny, a w 1737 roku dostawili wieżę.

W 1758 roku pożar miasta częściowo zniszczył kościół; świątynię i klasztor misjonarzy odnowiła w 1777 roku, w ramach przebudowy całego miasta, księżna Anna z Sapiehów Jabłonowska, ówczesna właścicielka Siemiatycz i Kocka. 4 grudnia 1793 roku we mszy świętej odprawianej w tym kościele uczestniczył król Stanisław August Poniatowski. Trójnawowa, trójprzęsłowa świątynia typu bazylikowego ma prezbiterium równe szerokością i wysokością nawie głównej. Ołtarz główny, zaprojektowany przez Karola Antoniego Baya, wykonał w latach 1729–1730 warsztat warszawskiego rzeźbiarza Bartłomieja Michała Bernatowicza. Kościół figuruje w rejestrze zabytków od 30 marca 1956 roku.