Kościół św. Floriana w Koprzywnicy

Historia

Erygowanie parafii: ok. 1183 (fundacja opactwa) Budowa kościoła: budowa romańska pocz. XIII w. pod kierunkiem majstra Szymona; konsekracja 1207 przez biskupa krakowskiego Pełkę; przebudowy gotyckie XIV w., barokowe XVII w. (sygnaturka 1678); kasata klasztoru 1819, kościół parafialny od 1821

Opactwo cysterskie w Koprzywnicy ufundował około 1183 roku komes Mikołaj Bogoria ze Skotnik, sprowadzając w 1185 roku mnichów z burgundzkiego Morimond. Budowę obecnego, romańskiego kościoła pod wezwaniem św. Floriana i Najświętszej Maryi Panny prowadzono od początku XIII wieku pod kierunkiem majstra Szymona; konsekrował go w 1207 roku biskup krakowski Pełka, a prace wykończeniowe trwały jeszcze do około 1220 roku. Była to jedna z najdalej na wschód wysuniętych placówek cysterskich w ówczesnej Europie, dwukrotnie pustoszona przez najazdy mongolskie — w 1241 i 1259 roku.

W XIV wieku, za czasów arcybiskupa Jarosława Bogorii Skotnickiego, świątynię przebudowano w duchu gotyckim; kolejne prace remontowe prowadzono po pożarach w 1508 i 1915 roku. W drugiej połowie XVII wieku dobudowano barokowe elementy, w tym charakterystyczną sygnaturkę ukończoną w 1678 roku, a fasadę zaprojektował jezuita ksiądz Józef Karśnicki. Po kasacie klasztoru przez władze carskie w 1819 roku, kościół w 1821 roku stał się świątynią parafialną; większość dawnych zabudowań klasztornych rozebrano, zachował się jedynie wschodni skrzydło z romańską kapitulą. 4 maja 1995 roku do kościoła przeniesiono relikwie św. Floriana.