Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu

Historia

Budowa kościoła: XIV w. (gotyk ceglany); odbudowa po zniszczeniach 1945 od 1957

Budowę ceglanej, gotyckiej świątyni rozpoczęto na początku XIV wieku — pierwszą mszę na placu budowy odprawiono w 1321 roku — i ukończono przed końcem stulecia. Powstał pięcionawowy kościół halowy z pojedynczą wieżą. Osiadanie gruntu wymuszało kolejne przebudowy, czego śladem są charakterystyczne pochylone filary wnętrza.

Od XVI wieku, wraz z reformacją, kościół służył gminie luterańskiej. W 1945 roku, podczas walk o twierdzę Kołobrzeg, budowla stanowiła ważny punkt obrony i została zniszczona ogniem artylerii radzieckiej. Powojenne plany przewidywały rozbiórkę ruin; odbudowę rozpoczęto ostatecznie w 1957 roku, a w 1958 roku konsekrowano prezbiterium i odprawiono pierwszą powojenną mszę.

Wnętrze kryje wybitny zespół średniowiecznego wyposażenia: trzy drewniane tryptyki z około 1500 roku, stalle rzeźbione około 1340 roku oraz siedmioramienny świecznik z brązu z 1327 roku — jeden z pięciu zachowanych gotyckich świeczników tego typu na świecie. W 1986 roku Jan Paweł II nadał świątyni tytuł bazyliki mniejszej; od 1972 roku pełni ona funkcję konkatedry diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.