Bazylika Archikatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu

Historia

Po utworzeniu diecezji przemyskiej w 1375 roku pierwszą katedrą był, do 1412 roku, drewniany kościół pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła. Jako druga katedra, w latach 1412–1460, służył murowany kościół wzniesiony na terenie przemyskiego zamku. W miejscu obecnego prezbiterium odkryto fundamenty wcześniejszej, romańskiej rotundy pod wezwaniem świętego Mikołaja, wzniesionej po drugiej połowie XII wieku z piaskowca, na planie kołowym o średnicy około 9,2 metra — jej fundamenty zachowały się pod posadzką do wysokości 2,3 metra.

Budowę obecnej katedry rozpoczęto w 1452 roku. W XVI wieku, w obawie przed najazdami Tatarów i Wołochów, świątynię obwarowano. Kolejną przebudowę rozpoczęto w 1724 roku, po której kościół zyskał barokowy wygląd.

Katedra nosi wezwanie dwóch patronów — Matki Bożej (pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) oraz świętego Jana Chrzciciela, a jej wnętrze mieści potrójne sanktuarium: Matki Bożej Jackowej, świętego Józefa Sebastiana Pelczara oraz błogosławionego Jana Balickiego.