Sanktuarium św. Jana z Dukli w Dukli

Historia

Erygowanie parafii: klasztor ufundowany 1741 przez Józefa Wandalina Mniszcha; parafia erygowana 1984 Budowa kościoła: kościół murowany 1761–1764, funduszem Jerzego Augusta Mniszcha; wykończenie do 1777

Klasztor bernardynów w Dukli ufundował w 1741 roku Józef Wandalin Mniszech, właściciel miasta, wkrótce po beatyfikacji Jana z Dukli w 1733 roku. Drewniany kościół konsekrowano w 1742 roku, a murowaną świątynię i klasztor wzniesiono w latach 1761–1764 kosztem syna fundatora, Jerzego Augusta Mniszcha; wieże, dzwony i ołtarze wykończono do 1777 roku. Trójnawowa budowla na planie bazyliki zamyka się półkolistą absydą prezbiterium; wnętrze przebudowano w duchu neorenesansowym na przełomie XIX i XX wieku, dodając polichromie Tadeusza Popiela.

Jan z Dukli, bernardyński pustelnik i kaznodzieja XV wieku, jest głównym patronem Podkarpacia. Jego relikwie sprowadzono do Dukli w 1743 roku, lecz po II wojnie światowej — wraz z przesunięciem granic — musiały czekać na powrót: najpierw trafiły ze Lwowa do Rzeszowa w 1946 roku, a dopiero w 1974 roku do specjalnie przygotowanej kaplicy w Dukli, gdzie od tego czasu spoczywają w srebrnej trumnie.

Pożar w 1835 roku zniszczył część zespołu klasztornego; odbudowę ukończono w 1903 roku. Parafię pw. św. Jana z Dukli erygowano w 1984 roku, a w 2009 roku kościół otrzymał status sanktuarium diecezjalnego.

Parafia i okolica

Kaplice

• Kaplica z relikwiami św. Jana z Dukli w srebrnej trumnie (od 1974)

Domy zakonne

• Klasztor Bernardynów w Dukli