Opactwo Cystersów w Henrykowie — kościół Wniebowzięcia NMP i św. Jana Chrzciciela

Historia

Erygowanie parafii: zgoda na fundację 1222; pierwsi mnisi przybyli z Lubiąża 28 maja 1227 Budowa kościoła: kościół gotycki, przebudowany w XVIII w. w stylu barokowym

Początki opactwa sięgają 1222 roku, gdy książę Henryk I Brodaty zezwolił Mikołajowi, kanonikowi katedry wrocławskiej, na osadzenie cystersów w dolinie Oławy jako filii opactwa w Lubiążu. Pierwszych dziewięciu mnichów przybyło do Henrykowa 28 maja 1227 roku.

Największą sławę przyniosła opactwu Księga henrykowska — spisana tu kronika klasztorna, w której zapisano pierwsze znane zdanie w języku polskim: „Day, ut ia pobrusa, a ti poziwai” („Daj, niech ja pomielę, a ty odpoczywaj”). W 2014 roku Księgę wpisano na listę UNESCO Pamięć Świata.

Rozwój opactwa przerwał najazd mongolski w 1241 roku, a później wojny husyckie. Szczyt świetności przypadł na epokę baroku (1681–1702), gdy klasztor zgromadził znaczny majątek, a kościół i zabudowania przebudowano w duchu barokowym — zespół uchodzi dziś za jeden z najokazalszych na Śląsku. Sekularyzacja pruska zakończyła życie zakonne w 1810 roku; cystersi odzyskali obiekt w 1949 roku. Dziś mieści się tu dom zakonny, seminarium oraz katolickie liceum im. bł. Edmunda Bojanowskiego.

Parafia i okolica

Domy zakonne

• Cystersi — przeorat w Henrykowie, zależny od opactwa w Szczyrzycu

Szkoły

• Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. bł. Edmunda Bojanowskiego