Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Szprotawie

Historia

Budowa kościoła: pierwsza wzmianka 1260; rozbudowa do trzech naw 1416–1424/1426

Pierwsza wzmianka o kościele w Szprotawie, stojącym na najwyższym wzniesieniu śródmieścia, pochodzi z 1260 roku. Powstał wówczas kamienny, jednonawowy budynek z prostokątnym prezbiterium; w XIV wieku dobudowano wieżę, a w latach 1416–1424 rozbudowano świątynię do układu halowego, trójnawowego. Gotycką bryłę z kamienia i cegły wzbogaca dziś barokowo-rokokowy wystrój wnętrza.

Od 1314 do 1811 roku kościół pozostawał pod patronatem miejscowego klasztoru magdalenek. W wieży zachował się wmurowany epitafium Bartłomieja z 1316 roku, a w 1899 roku nad tabernakulum umieszczono kopię obrazu Rafaela. Świątynię otaczał niegdyś cmentarz przykościelny z murem, zlikwidowany na początku XIX wieku.

Wewnątrz przetrwał sarkofag wczesnochrześcijańskiej męczennicy o imieniu Faustyna, sprowadzony niegdyś z rzymskich katakumb — barokowy zwyczaj obdarowywania kościołów relikwiami tzw. świętych katakumbowych, praktykowany w wielu świątyniach Europy Środkowej. Kościół wpisano do rejestru zabytków 27 marca 1961 roku pod numerem 234.