Kolegiata Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku

Historia

Budowa kościoła: kamień węgielny 1344 za sprawą arcybiskupa Arnošta z Pardubic; nawa główna ukończona 1468; wieża południowa (Biała) 1468, wieża północna (Czarna) 1487–1522; kaplica św. Jakuba 1500–1501; kolegiata od 15 sierpnia 2016

Na miejscu dzisiejszej świątyni stał wcześniej drewniany kościół, wzmiankowany już w 1183 roku i liczący, jak podają źródła, dziewięć ołtarzy. Budowę obecnej, gotyckiej budowli zainicjował w 1344 roku arcybiskup praski Arnošt z Pardubic. Prezbiterium ukończono na początku XV wieku, nawę główną w 1468 roku — w tym samym roku stanęła też południowa Biała Wieża, podczas gdy północna Czarna Wieża powstawała od 1487 do około 1522 roku. Naw bocznych dokończono w 1490 roku, a kaplicę św. Jakuba wzniesiono w latach 1500–1501.

W latach 1562–1623 kościół znajdował się w rękach protestantów. W 1624 roku przejęli go jezuici, którzy unowocześnili wnętrze w duchu baroku i wznieśli przy nim kolegium — obecny ołtarz główny powstał w latach 1727–1729. Świątynia przetrwała kolejne remonty w XIX i XX wieku, a 15 sierpnia 2016 roku została podniesiona do rangi kolegiaty. Do dziś pozostaje pod opieką jezuitów i szczyci się jedną z ostatnich w Europie Środkowej zachowanych bibliotek łańcuchowych, założonej w 1594 roku.