Kolegiata Bożego Ciała w Wieluniu — Sanktuarium NMP Pocieszenia

Historia

Budowa kościoła: kościół gotycki XIV w., fundacja Kazimierza Wielkiego dla augustianów; barokizacja XVII w.; kolegiata od 20 października 1965

Kościół wraz z klasztorem ufundował w XIV wieku dla ojców augustianów Kazimierz Wielki; pierwotnie gotycką bryłę zabarokizowano w XVII wieku. Ostatni augustianin zmarł w 1893 roku, po czym świątynię przejęło duchowieństwo diecezjalne.

1 września 1939 roku, w pierwszych godzinach II wojny światowej, Wieluń stał się pierwszym miastem zbombardowanym przez Luftwaffe — nalot, poprzedzający nawet atak na Westerplatte, zniszczył wówczas inny, odrębny kościół farny miasta, doszczętnie rozebrany przez okupanta w 1942 roku. Kościół pouagustiański, opisywany w tym rekordzie, ocalał i po wojnie przejął rolę stałego kościoła parafialnego, przechodząc sukcesywną odbudowę i częściową debarokizację od lat 50. XX wieku.

20 października 1965 roku papież Paweł VI, reaktywując Kapitułę Wieluńską, podniósł kościół do godności kolegiaty. 5 września 1971 roku odbyła się uroczysta koronacja papieskimi koronami czczonego tu obrazu Matki Bożej Pocieszenia.