Sanktuarium Matki Bożej Swarzewskiej w Swarzewie

Historia

Budowa kościoła: obecny, trzeci z kolei kościół 1877–1880, konsekracja 14 września 1930

Kult maryjny w Swarzewie sięga XV wieku, gdy stanął tu pierwszy, drewniany kościół. Według legendy figurkę Matki Bożej z Dzieciątkiem czczono jako opiekunkę rybaków po tym, jak uratowała tonącą podczas sztormu załogę żaglowca, do której modlono się w obliczu katastrofy. Około 1580 roku protestanccy mieszkańcy Helu wrzucili figurkę do Zatoki Puckiej — nie zatonęła jednak i tego samego dnia cudownie powróciła do Swarzewa.

Obecny, już trzeci z kolei kościół na tym miejscu wzniesiono w latach 1877–1880, znacznie większy od poprzedników, by pomieścić rosnący ruch pielgrzymkowy. Jest to neogotycka hala o wymiarach 43 na 18 metrów, wzniesiona z licowanej cegły, z czterdziestometrową wieżą widoczną z lądu z odległości około dziesięciu kilometrów i będącą punktem orientacyjnym dla żeglujących po Zatoce Puckiej. Świątynię konsekrował 14 września 1930 roku biskup Konstantyn Dominik, w pięćdziesiątą rocznicę zakończenia budowy.

Swarzewo, znane jako sanktuarium Królowej Polskiego Morza, słynie z barwnych kaszubskich uroczystości rybackich — pierwszej niedzieli po 16 lipca (Matki Bożej Szkaplerznej) oraz od pierwszej soboty września do niedzieli po 8 września (Narodzenia NMP).