Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Połczynie-Zdroju

Historia

Budowa kościoła: wzmianka 1389; neogotycka bryła 1860–1870; wieża odbudowywana m.in. w 1981

Pierwsza wzmianka o kościele w Połczynie pochodzi z 1389 roku, ale świątynia mogła istnieć wcześniej, prawdopodobnie od 1343. W 1418 roku patronat nad nią objęli joannici, a w 1505 roku kościół spłonął wraz z miastem i odbudowano go w 1515 roku. W 1544 roku zmarł w Połczynie ostatni katolicki biskup kamieński, Erazm von Manteuffel; od 1545 roku przez czterysta lat kościół użytkowali protestanci. W 1547 roku dobudowano wieżę, w 1628 roku wstawiono nowy ołtarz, a po pożarze z 1705 roku świątynię odbudowano w 1743 roku. Obecną neogotycką bryłę zyskała w latach 1860–1870.

Podczas II wojny światowej msze dla polskich robotników przymusowych odprawiano w jednej z sal szkolnych. Kościół wrócił do katolików 28 października 1945 roku, gdy uroczystego poświęcenia dokonał ksiądz oblat Jan Krzyżkowski. Wieżę, którą kilkakrotnie niszczyły uderzenia piorunów (w 1943, 1950 i 1994 roku), odbudowywano, m.in. w 1981 roku. Do najcenniejszych zabytków należy żeliwna płyta nagrobna Erazma von Manteuffla z 1544 roku; zachowały się też profilowany portal, witraże Edwarda Schwartza i XVII-wieczna ludowa rzeźba Ostatniej Wieczerzy. Kościół stoi w centrum uzdrowiska, w sąsiedztwie głównego deptaku, ulicy Grunwaldzkiej.