Katedra św. Marcina i Mikołaja w Bydgoszczy

Historia

Bydgoska fara — jak do dziś mówią o katedrze mieszkańcy miasta — była najstarszym kościołem Bydgoszczy, wzniesionym wkrótce po lokacji miasta i nadaniu praw miejskich przez króla Kazimierza Wielkiego w XIV wieku. Pierwotna, drewniana świątynia spłonęła w 1409 roku, podpalona przez krzyżaków.

W drugiej połowie XV wieku zamożni mieszczanie postanowili podkreślić rangę swojego miasta, fundując murowany, gotycki kościół — budowę prowadzono w latach 1466–1502. Podczas konsekracji w 1466 roku ustanowiono czterech świętych biskupów patronami świątyni: Mikołaja, Marcina, Wojciecha i Stanisława; przy kolejnej konsekracji w 1831 roku wezwanie ograniczono do dwóch: świętego Marcina i świętego Mikołaja.

Późnogotycki kościół, ze stromym, wysokim dachem i pięknymi sklepieniami gwiaździstymi, wzbogacono w XVI i XVII wieku o cztery kaplice, z których do dziś zachowała się kaplica Świętego Krzyża. Świątynia pełni dziś funkcję katedry diecezji bydgoskiej oraz sanktuarium Matki Bożej Pięknej Miłości.