Bazylika Mariacka w Gdańsku

Historia

Budowę kościoła rozpoczęto w 1343 roku (kamień węgielny wmurowano 23 marca) i prowadzono etapami przez blisko sto sześćdziesiąt lat, aż do zasadniczego ukończenia w 1502 roku. Świątynia bywa określana jako jeden z największych ceglanych kościołów na świecie — ma 105 metrów długości, 41 metrów szerokości nawy głównej, sklepienia sięgające 27–29 metrów wysokości i kubaturę około 155 000 metrów sześciennych.

W 1529 roku odprawiono w kościele pierwsze nabożeństwo protestanckie, a w 1572 roku główny ołtarz przeszedł na użytek luterański — świątynia pozostawała w rękach luteranów przez ponad trzysta siedemdziesiąt lat, aż do 1945 roku, kiedy wróciła do Kościoła katolickiego.

W marcu 1945 roku ostrzał artyleryjski zawalił około 40 procent sklepień i poważnie zniszczył dach. Odbudowę prowadzono w latach 1946–1955; kościół ponownie konsekrowano i oddano parafii 17 listopada 1955 roku, a prace konserwatorskie kontynuowano jeszcze w latach 80.

Kościół wpisano do rejestru zabytków 11 listopada 1959 roku (nr 7/N/59). W 1965 roku papież Paweł VI podniósł go do godności bazyliki mniejszej, a w 1987 roku uzyskał status konkatedry archidiecezji gdańskiej.